De eerste wolf ...

grijze-wolfWunjo was de eerste wolf in mijn leven. Ik was zeven jaar en woonde bij mijn grootmoeder Brighid in het Boheemse Woud. Brighid had Wunjo gevonden in het woud, hij was nog een welp en was waarschijnlijk achtergelaten door zijn moeder.

Wanneer een wolvin teveel welpen heeft dan zal ze de zwaktsten doden. Wunjo was om welke reden ook niet dood en lag op een twintigtal meter van het wolvenhol dat verlaten was. Het kon ook zijn dat de wolvin was opgeschrikt van iets en haar welp gewoon heeft achtergelaten.

Toen Brighid hem vond dacht ze dat hij dood was. Hij bewoog niet, geen teken van leven. Toen ze hem opnam, was zijn lichaam warm . Ze voelde een lichte hartslag. Ze beademde zijn neus en even later kwam er beweging in het lichaam. Hij had een zachte korte grijsbruine vacht. Ze wikkelde hem in haar sjaal.

Thuis gekomen legde ze hem in een mand met een deken. Hij zal toen tussen de 9 en 12 dagen oud geweest zijn. Hij heeft het overleefd. Normaal kunnen welpen zien vanaf ongeveer de 12 de dag. Volgens Brighid was hij niet meer blind en had hij nog niet zijn melkhoektanden. Die komen uit na ongeveer een maand.

Ze gaf hem om de 4 uur lauwe schapenmelk en dextrose. Hij kwam snel op krachten en na een maand at hij al stukjes vlees gemengd met etensrestjes. EĆ©nmaal hij sterk genoeg was en zelfstandig, sliep hij in het houthok. Hij speelde met de honden maar stilaan begon hij een eigen leven te leiden.

Brighid gaf hem nog dagelijks eten, dat was het enige moment van de dag dat ze hem zag. Ze streelde hem dan en praatte met hem. Maar even later was hij weer weg. Hij was wel altijd in de buurt, maar bleef op afstand. De honden lieten hem begaan. Soms kwam hij ze opzoeken om te spelen.

Ik weet nog heel goed mijn aankomst bij Brighid. We werden verwelkomt door Raido en Bilbo, twee border collies, die vrolijk en blaffend rondsprongen. Ik dacht toen nog een derde hond te hebben waargenomen in het donker, ik zag zijn blinkende ogen. Ik weet nog goed dat ik zei bij mezelf, wat een schuwe hond, hij lijkt een beetje op een wolf.

De volgende dag liet Brighid me de boerderij zien en zag ik hem heel ver weg staan. Hij observeerde ons. Ik vroeg aan Brighid van wie die hond was. ''Dat is Wunjo'' zei ze, ''hij is geen hond maar een wolf, hij is schuw. Ik heb hem groot gebracht. Als hij je mag zal hij je vroeg of laat wel komen opzoeken. Als hij niets van je moet hebben zal hij nooit in je buurt komen.''

Dikwijls stond hij me op veilige afstand te observeren. Dan weer zag ik hem bijna een week niet, tot hij plots weer opdook en naar de honden toeging. Ik had de hoop verloren dat hij me zou opzoeken. Op een mooie warme namiddag in mei lag ik in het malse groen van de boomgaard te rusten, de namiddagsieste. Ik luisterde naar het drukke gezoem van bijen en andere nectarzoekende insecten. De natuur was nu op zijn mooist, het was de drukste maand voor haar, insecten, vogels, bloemen en dieren hadden het druk om zich te ontwikkelen en zich voort te planten.

Ik dommelde weg in dromenland. Even later werd ik uit mijn slaap gewekt door de aanwezigheid van wat ik dacht een hond, Raido of Bilbo, die snuffelde over mijn gelaat. Ik wreef de slaap uit mijn ogen en merkte op dat het niet de honden waren. Dat deed me onmiddellijk rechtveren maar het was al te laat, het dier was al verdwenen. Dit kon niet anders dan Wunjo zijn. Zou hij me dan toch hebben aanvaard!

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

d1e668c0e540b0f4f5ce3fddd60c8f36.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1