Jaarfeesten - Het vieren van de seizoenen

Grijs verleden

horse whiteVerhaal van Gerard Bosman

Langzaam voert de grijsaard zijn paard naar de stal. Het was een lange nacht geweest en het was erg koud. De stalknecht kwam al aanlopen om het oude maar krachtige paard de stal in te brengen. De grijsaard steeg af en keek naar het paard terwijl hij 2 appels pakte vanonder zijn mantel. Het eens diepdonkere zwarte haar van het paard was langzaam overgegaan in een witgrijze kleur. De grijsaard glimlachte naar het paard, het leek in vele opzichten op hem en was meer familie dan een rijdier alleen.

Samen aten ze een appel en even zag de grijsaard de kracht van het oude paard opleven voordat stalknecht het paard overnam en naar zijn plaats begeleide om zijn welverdiende rust te genieten. Langzaam draait de grijsaard zich om en keek over de halfopenstaande staldeur uit naar veld. De rijp stond erop en de opkomende zon deed het glinsteren als kristallen. Ochtenden als deze brachten vaak oude herinneringen boven. Met een gevoel van weemoed kijk hij over het berijpte veld en verzonk in gedachten.

2 appels apple 2720105 1920Vroeger toen hij nog samen met zijn vrouw heerste over deze landen gingen ze altijd samen op de jacht. Na terugkomst verzorgden ze samen de paarden en genoten van de ochtend. Samen waren ze goed voor hun volk. Goed maar ook hard want het leven was hard. Ze lieten hun volk echter de vrijheid eigen keuzes te maken, ten goed of ten slechte. Deze keuze vrijheid was uiteindelijk hun ondergang geweest bedacht hij ... hoe ironisch.

Maar hij was zonder spijt. Het lot spint zich nooit zoals je wenst en trouwens ... wie wil er nu een volk van slaven?

In gedachten zag hij zijn vrouw weer, haar gezicht en haar lach. Ze was sterk en krachtig geweest maar helaas te trots om een mindere rol te aanvaarden. Zij was een ware koningin geweest en had hem immer kracht en raad gegeven.

Nadat de woordvoerders en dienaren van een nieuw opkomende heer steeds meer invloed kregen onder hun volk en met valse beloften zieltjes wonnen, vergaten steeds meer onderdanen hem en zijn vrouw. Met valse beloften als langdurige vrede, geluk en rijkom werden zijn mensen langzaam in slaap gesust, langzaam leeggeroofd en tot slaaf gemaakt als een kudde Schapen.

schapen in xinjiang 2944575 1920Hij kon deze beloften niet weerleggen. Hij vertelde de mensen de waarheid, liegen was niet zijn aard. Het leven gaf en nam net als de gehele natuur om hen heen. Soms was het prachtig dan weer afschrikwekkend. Aan alles komt een eind zoals het ook weer nieuw begint. Zo loopt het wiel van het leven.

Helaas had hij door harde les nu geleerd dat de waarheid niet altijd even wenselijk is en velen te koop zijn en hun vrijheid opgeven voor wat zielsrust en de illusies van veiligheid. Maar hij kon zijn mensen eenvoudig niet laten gaan en zelf langzaam wegvagen zoals zijn vrouw. Zij kon zich niet buigen en bleef staan in haar trots tot zij tenslotte vergeten en vervaagt was tot niets meer dan een schim.

Op een mooie ochtend als deze meende hij soms een glimp van haar op te vangen in het licht dat over de rijp schitterde. Langzaam zucht hij... zijn plicht naar zijn volk had hem ertoe gedwongen van afstand over zijn mensen te waken, zich te verstoppen in hun ooghoek, altijd daar ze te beschermen en troost te bieden waar hij kon. In het begin nog strijdvaardig en vol wrok. Wat hadden de overlopers en valse profeten het er zwaar van langs gehad! Maar later steeds meer als een vader die van afstand zijn kinderen ziet opgroeien en ze soms als ze het toelaten even beroerd en toelacht.

Met weemoed dacht hij aan de dagen dat hij in de Decembermaand wild met zijn gevolg door de bossen en bergen ... ja, zelfs door de koude december lucht jaagde en zich kenbaar maakte onder zijn volk.

Hij lachte als hij dan soms avonds laat bij een huis aanklopte om zijn zegen te geven aan de bewoners. Vol schrik voor zijn gevolg en hun verschijning lieten de mensen hem binnen en boden hem rijkdommen en voedsel aan. Met een gulle lach at en dronk hij dan wat, zegende de bewoners, wenste hun een goede oogst voor het nieuwe jaar en stopte ze vaak wat toe om de moeilijke wintermaanden door te komen. Vooral de kinderen wat geven deed hem altijd veel plezier. Deze tijd vond hij altijd de mooiste tijd van het jaar en dat was uiteindelijk dan ook zijn redding geworden.

Zijn gevolg at nooit. Zij keken slechts stil en dreigend toe en dienden hem onvoorwaardelijk tot het einde. Zij waren de veroordeelde van misdaden als verkrachting, moord en erger. Veroordeeld en terechtgesteld om boete te doen door hem te dienen tot het eind waarna ze eindelijk vrij zouden zijn om rust te vinden. Hij was bijna trots op ze. Ze waren zich goed bewust van hun positie, beruste zich erin en droegen hem met stugge waardigheid. Hun verweerde, door de kou, bijna blauwzwarte gezichten met ontblote tanden en ingevallen ogen droegen geen vreugde en ze spraken geen woord omdat hun tong uitgedroogd en verschrompeld in hun keel vastgeplakt zat. Zonder voedsel uitgemergeld en vel over been waren ze een afschrikwekkend gevolg de dood gelijk. Er was dat betreft veel verandert.

Hij bleef zijn mensen trouw en wist dat op een dag de valse heerser zijn invloed zou verliezen en de mensen die in zijn naam heerste en wetten oplegde aan zijn eens vrije volk zouden vallen. Hun heiligdommen zouden gebrandschat worden en hun macht zou breken. Hij had zich om bij zijn mensen te kunnen blijven zelfs onder de hunne geschaard en droeg zelfs hun titels en symbolen. Een oude wolf in schaapskleren?

Of zijn volk hem weer zou vinden als de valse heer gevallen was? Dat wist hij niet maar getuige zijn van deze gebeurtenis hield hem op de been. Dan opstaan en zich kenbaar maken! Ha! Dat zou pas een feest zijn, dacht hij soms glimlachend.

Een lid van zijn gevolg kwam naderbij met een fluwelen ingelegd doosje dat hij hem met gebogen hoof voorhield. Voorzichtig haalde de grijsaard z’n glazen oog uit zijn kas en legde hem in het kistje. Door alle jaren was hij gehecht geraakt aan dit relikwie en behandelde het met eerbied. Hij liep langzaam de stal uit en bewoog zich richting de grote hal waarvan de deuren reeds openstonden.

Zijn gevolg was, nu de nacht ten einde was, bezig met verzorgen van de paarden en rendieren in de stal. Hij moest stiekem lachen om hun protsen en gejoel tijdens hun werk. Van alle hadden zij zich het beste aangepast aan de veranderende omstandigheden. Eigenlijk had het hem niet verwonderd. Een nieuwe kans zou iedereen aangrijpen. Over niet al te lange tijd moesten ze weer aan de gang om de zaken klaar te maken voor het volgende feest aan het eind van de maand. Het was nu eenmaal druk zo eind van het jaar. Gelukkig duurde dat nog even zodat hij zich even een paar dagen in zijn hal kon ophouden onder zijn getrouwen. Hun grappen, weddenschappen en eindeloos onderlinge wedstrijden en gevechten waren als zalf voor zijn geestelijke wonden. Het deed hem goed te zien dat sommige dingen niet veranderen.

RavenDe eerste mannen kwamen al uit de hal en sloegen met hun zwaarden op de schilden en begeven zich naar het slagveld onder de hal.

Hij liep door de poort en keek even naar de beide enorme raven die op het dak zaten. De grijsaard overhandigde zijn mijter aan een knecht, gooide zijn rode tabbaard over het wapenrek waar hij zijn staf voor een enorme speer inruilde en nam een aangerijkte hoorn mede aan. Terwijl hij deze leegdronk en de hal inliep stond iedereen stil en hief de drinkhoorn hoog in de lucht op zijn terugkeer.

Luid schalde door de hal “Wodan heerst!”

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

Hulstkoning.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1