Ssstt ... Othila vertelt ...

Woensdag 3 september 2014

Wolven

WolvenEen zeer koude winternacht, ik lag diep onder de dekens toen ik heel ver wolven hoorde huilen. Dat was niet nieuw, het gebeurde wel eens dat ik wolven hoorde huilen 's nachts. Maar nu was het wel heel dichtbij. Plots hoorde ik de honden woedend blaffen en grommen. De honden verbleven 's nachts bij de schapen in de stal en deze was altijd goed afgesloten, geen wolf kon er in. Door al die herrie kroop ik uit mijn bed en keek door het raam richting schapenstal. Ik zag vijf wolven op het erf.

Ze snuffelden en zochten een manier om in de schapenstal te dringen. De honden werden gek van woede. Plots zag ik Brighid buiten staan met een geweer in de hand. Ze vuurde twee keer in de lucht. De wolven vluchtten met de staart tussen hun poten weg. De arme dieren dacht ik toen, ze hebben honger.

Dat was mijn eerste contact met wolven. Toen ik ouder was en sterker, legde ik wel eens een gestorven schaap in het woud voor de wolven.

Mijn tweede ontmoeting was ook diezelfde winter toen ik aan het spelen was in de sneeuw met de honden in de boomgaard die toch wel op een redelijke afstand lag van de boerderij. Bilbo, de oudste hond en een Duitse scheper, bleef plots stokstijf staan. Hij gromde, zijn blik geconcentreerd op het woud. Ik wist dat er wat scheelde, keek in de richting van het woud en zag aan de rand schimmen van dieren. Maar het was te ver, ik kon niet onderscheiden of het honden waren of wolven. Het was een grote troep, dus dacht ik dat het wolven waren. Ze kwamen in onze richting en dat ging heel snel. Bilbo keek me aan en jankte, hij wou zeggen dat ik weg moest, terug naar de boerderij. Ik twijfelde, maar Bilbo trok me bij mijn jas en gebood me weg te gaan. Ik begreep hem en liep zo hard ik kon samen met Raido en Wunjo, de twee andere honden, richting boerderij. Bilbo bleef staan, hij zou me boven alles beschermen.

Toen de wolven aan de rand van de boomgaard kwamen, bleven ze staan. Ze twijfelden. Ze wisten dat ze nu in de mensenwereld waren. Ik bleef ook even staan om te zien wat ze zouden doen. Bilbo wist al wat er ging gebeuren, ik zag dat hij bang werd. Ik zag angst in zijn blik. Hij blafte en gromde naar mij om te zeggen, ren, ren, vlucht!! Ik zag de leider van de troep, een wijfje zo groot en mooi, ze bleef staan terwijl de andere wolven zich verspreidden, klaar om te jagen. Toen pas begreep ik dat ik echt in gevaar was. Ik rende, rende, ik durfde niet omkijken en hoorde de wolven hijgen, dus waren ze niet ver meer van me . Maar het lopen in de sneeuw met mijn kleine beentjes was heel moeilijk. Raido en Wunjo liepen voor me uit, ze waren aardsbang.

Ik rende de boomgaard uit. Het erf was nog een honderd meter. En toen zag ik Brighid. Ze kwam met geweer in de hand op me afgelopen en ze vuurde in de lucht. De wolven kennen dat en weten goed wat een geweer kan doen. Ze hielden halt, twijfelden, draaiden zich om en vluchtten terug naar hun leidster. Deze stond nog altijd tegenover Bilbo. Beiden met tanden ontbloot en grommend, haren recht in de nek, staart tussen de achterpoten. Poten uit elkaar. Brighid vuurde nogmaals in de lucht. Dat deed de leidster twijfelen maar ze was niet echt van plan te vluchten. Brighid die wolven gewoon was ging richting de leidster en schreeuwde in een taal waar ik niets van begreep. De wolvin draaide zich om en liep met de anderen terug richting woud. Bilbo kwam hijgend en zwetend naar Brighid, ze stelde hem gerust.

Bilbo, mijn trouwe metgezel, zou altijd aan mijn zijde staan, elke dag opnieuw, tot op een morgen dat hij niet meer rechtop kon, hij was verlamd. Toen hij stierf stortte mijn wereld in.

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

odin.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1