Ssstt ... Othila vertelt ...

Maandag, 13 oktober 2014

De Dorpsbibliotheek

BibliotheekDoor mijn isolement, doordat ik meestal alleen met mijn honden in de natuur doorbracht, werd ik stilaan een «wild» kind. Ik had een eigen taaltje ontwikkeld dat alleen Brighid begreep, een mengelmoes van Duits, Nederlands en mijn moedertaal, het Schots (mijn moeder was Schotse, van Iverness, Highlands) waar ik ook geboren ben. Ik was een jaar of dertien toen de familie en de Hagedessa-gemeenchap tot besluit kwamen dat het zo niet verder kon. Ik zou heropgevoed worden om op mijn zestien terug te keren naar de “beschaafde wereld”.

Ingrid , toen een vrouw van rond de dertig werd uitgekozen om me klaar te stomen voor de “maatschappij”. Ze bracht me in contact met de “mensenwereld”, onder andere de dorpsbibliotheek. De bibliothecaresse wist wie ik was en ontfermde zich als een moeder over me. De eerste keer dat ik alleen naar het dorp ging, naar de bibliotheek was ik ontzettend zenuwachtig. Zonder vergezelt te zijn door Bilbo. Ik had het gevoel alsof ik naar de andere wereld ging, bang en onzeker, zonder Bilbo. Ik stelde hem gerust en zei dat hij op de boerderij moest blijven, hij wou niet en volgde me op een afstand. Toen ik naar hem toe ging en in zijn oor fluisterde, draaide hij zich om en ging terug.

De bibliotheek was voor mij als het ware een openbaring, ik had nooit iets anders gelezen dan boeken over kruiden, runen, de Edda en natuur. De bibliothecaris nam me bij de hand en toonde me de jeugdafdeling. En om een beetje in de trend te blijven van mijn opvoeding gaf ze een boek van Winnetou en Old Shatterhand  geschreven door Karl May. Ik werd er zo door geboeid dat ik ze allemaal heb gelezen. Ook Jack London ontbrak natuurlijk niet.

Op een keer toen ik in de bibliotheek was en het zoveelste boek van Karl May wou nemen, stond er een meisje bij “mijn boeken”. Ze had pikzwart lang haar in twee vlechten, een donkere huid en donkere bijna zwarte ogen. Ik twijfelde om verder te gaan. Plots keek ze in mijn richting en glimlachte. Mijn twijfels waren plots weg. Ik was betoverd door haar zachte blik en ging naar haar toe. Ik durfde niet te praten. Ze vroeg me of ik ook Winnetou wou. Ik knikte zonder een woord te zeggen. Ze keek me een beetje onderzoekend aan en zei: “ik ken je niet, ben je niet van hier” Ik schraapte mijn keel en zei, “toch wel, ik woon op de “Bach hoeve”. “ Oo” zei , “je woont bij Brighid”, ik heb horen praten over je, ze zeggen dat je een wilde bent”. Dat was mijn eerste contact met de “ andere wereld”.

Ze heette Anne en we zijn onafscheidelijke vrienden geworden en ze is altijd mijn grote liefde gebleven tot ze in 2012 is overleden. Ze leerde me de buitenwereld kennen, ze vertelde over school en over het dorpsleven, over de tv, over welke boeken ik moest lezen. Ik leerde veel van haar. Na schooltijd of tijdens de schoolvakanties kwam ze me opzoeken. Ze hielp me op de boerderij. Ze ging mee de schapen hoeden en ik leerde haar schapen drijven. Ik leerde haar de natuur. Ik leerde haar naar de wind te luisteren en hoe ze tegen de dieren moest praten. We werden onafscheidelijk, we leerden veel van elkaar. Ze was mijn enige vriendin en mijn grote liefde, mijn zielsverwant.

Op zestien jarige leeftijd hadden we een liefdesrelatie. En toen besliste de familie dat de tijd was aangebroken om terug naar mijn ouders te gaan en stortte mijn wereld volledig in. Ik smeekte de familie te mogen blijven, ik wou op de boerderij blijven. Maar neen dat was niet mijn taak, niet mijn opdracht.

Op mijn zestien keerde ik terug naar Iverness Highlands. Mijn familieleden waren vreemden voor mij geworden en ik een vreemde eend voor hen. Ik ging naar het college, had constant problemen met de school. Gelukkig hadden mijn ouders een boerderij, hoofdzakelijk vleesschapen, dat hielp me. Ik vertoefde veel in the Highlands maar miste mijn verleden enorm. Ik werd heel onhandelbaar. Ik was opstandig, vluchtte soms dagen weg in de natuur, zocht wolven ... vond ze niet. Door mijn meditatie en de magie die ik had geleerde reisde ik terug naar verleden. Ik speelde met Bilbo, Raido, Wunjo, die mooie Wunjo en was ik bij Anne.

Om me te kalmeren zocht mijn vader een manier en stelde me voor om schaapshonden op te leren. Ik werd een meester in het africhten van schaapshonden. Ik heb nooit deelgenomen aan wedstrijden voor schapendrijven. Competitie interesseert me niet. Ik leerde de Border Colli kennen. Ik richtte Borders af en zelfs werd er eentje Europees kampioen, Jill, een teefje dat ik had opgeleid voor een Belg.

Op mijn achttien, negentien stuurde mijn vader me naar België. De familie wilde me weg hebben. Ik kwam terecht in de abdij van Averbode. Een oom, vaders broer, was daar abt. Hier kwam ik eindelijk tot rust. Ging studeren, biologie, ik specialiseerde me in dierengedrag. Ging me verder specialiseren in de herboristerie en de fytotherapie. Ik heb mijn leven gewijd aan de Europese wolf en als “genezer”.  Ik heb Moeder Aarde gediend zoals ze het van me had verwacht, enfin zoals mijn familie het wou!

Othila (april 2014)

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

krampus-en-sint.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1